دانشمندان دو گونه‏ اند

دانشمندى كه به دانش خویش عمل كند نجات یافته است و دانشمندى كه دانش خویش را رها كند تباه شود، همانا كه دوزخیان از بوى بد دانشمندى كه به دانش خویش عمل نكرده، سخت آزرده شوند.

همانا آن كه بیش از همه دوزخیان دچار پشیمانى و حسرت شود، فردى است كه بنده‏ اى را به خداى خواند و آن بنده پاسخش دهد و خداى را اطاعت كند و به بهشت در آید و آن كه او را دعوت كرده خداى را نافرمانى كند و به خاطر رها كردن دانش خویش و پیروى از هوى و هوس و نافرمانى خدا به دوزخ در آید.

 
همانا آنچه مایه بدبختى‏ است دو چیز است: پیروى از هوى و هوس و آرزوى دراز، پیروى از هوى و هوس انسان را از حق باز مى ‏دارد و آرزوى دراز موجب فراموش كردن آخرت مى‏ شود.
پی نوشت:
تاریخ سیاسى صدر اسلام / ترجمه كتاب سلیم، ص۱۱۳.